Recent publiceerde NOO (Netwerk Ongedocumenteerd Onderdak) een interview met een ex-Buurtoren bewoner. #
Klik hier voor het interview op de NOO website https://noo.nl/ #
“Het gaat erom dat we allemaal mens zijn. We moeten allemaal gelijk behandeld worden” #
BuurToren ontstond na het stoppen van de Bed-Bad-Broodregeling in Rotterdam. “Er staan 17.000 huizen leeg in de stad en mensen in de opvang zouden op straat komen te staan? Kunnen we niet weer gaan kraken en een plek bieden aan mensen zonder dak boven hun hoofd?”, dachten de initiatiefnemers. We interviewden Dave die tijdelijk in een kraakpand van BuurToren woont.
,,Ik vind het echt gestoord wat er nu gebeurt in Nederland. We zijn bezig om ongedocumenteerde mensen strafbaar te maken. Gewoon omdat ze hier zijn. Terwijl ze niks verkeerd hebben gedaan. Het gaat steeds verder, stapje voor stapje. Dat is toch niet oke?
Na vier maanden in hostels te hebben doorgebracht, kwam ik via het Rode Kruis en Stichting Binnenslapers bij De BuurToren terecht. Ik woon in dit kraakpand samen met mensen uit allemaal verschillende landen. Verblijfspapieren doen er niet toe – sommigen zijn ongedocumenteerd. Er wonen hier mensen uit Oekraïne, Portugal, Nigeria, India, Sint Maarten. Echt van overal. En ik vind dat juist mooi. Ik vind dat leuk. Je leert elkaar kennen. Je praat. Je botst soms. En daarna ga je gewoon weer verder.
Je ziet hoe andere culturen dingen doen. Soms denk ik: wat is dit nou weer? En zij denken dat net zo goed over mij. Maar dat hoort erbij. Dat is juist het leven. Dit maak je niet mee als je alleen maar met mensen woont die precies hetzelfde zijn als jij. Dan zit je straks alleen in een duur appartement met je hond op de bank. Dat lijkt me echt doodsaai.
Wat mensen vaak denken als ze horen over een kraakpand, is dat de buurt daar dan vast tegen is. Maar dat is hier helemaal niet zo. Mensen uit de buurt brengen soep of spullen. Laatst kwam er iemand met een oude poef aan, en ook die kast in de hoek is gekregen van een buurtbewoner. Het is een kast van vier delen, iedereen in het huis heeft een stukje.
Ik ben zelf ook economisch dakloos geweest. Ik heb maanden in hostels gezeten. Je moet echt weten waar je moet zijn, anders blijf je gewoon buiten slapen. Dat geldt voor Nederlanders, maar nog veel meer voor mensen zonder papieren. Terwijl er in Rotterdam gewoon zeventienduizend huizen leegstaan. En ondertussen lopen er zoveel mensen op straat. Dat klopt toch niet?
Wat ik echt onmenselijk vind, zijn die opvangplekken waar mensen jarenlang vastzitten zonder perspectief. Dat maakt mensen kapot. Ze liggen hier soms de hele dag op een matras. Niet omdat ze lui zijn, maar omdat het systeem ze sloopt. Ze mogen niks.
Als ik iets zou mogen veranderen, dan zou ik zeggen: geef mensen snel duidelijkheid. Help ze, of wees eerlijk. Maar laat mensen niet jaren in onzekerheid zitten. En stop met doen alsof dit alleen maar over regels gaat. Het gaat over mensen.
Ik reis veel en ik zie het overal terugkomen. Meer dakloosheid. Meer ongelijkheid. In Rotterdam valt het gewoon keihard op. Mensen op straat met tassen vol spullen. Dat was vroeger ook zo en het komt gewoon weer terug.
Voor mij is samenleven met mensen uit verschillende culturen juist een verrijking. Als ik straks mijn eigen appartement heb, wil ik waarschijnlijk weer een kamer delen. Niet alleen om iemand te helpen, maar ook omdat ik niet alleen wil zijn. Omdat samenleven gewoon rijker is.
Ik hoop echt dat we stoppen met mensen beoordelen op waar ze vandaan komen. En of je nou moslim bent, katholiek, joods of zonder religie. We zijn allemaal mens. En zo zouden we elkaar ook moeten behandelen.”
Fotografie en tekst: Hanneke Vollbehr / @ohbeautifulworld